Het parfum waarmee Comme des Garçons in 1994 zijn eigen geurlijn begon, en nog altijd een van de weinige geuren waarin industriële lijm en bruin plakband gewoon op de notenlijst staan. Het uitgangspunt: ook materiaal dat normaal wordt weggegooid kan mooi zijn.

Hoe de geur zich ontwikkelt

De opening is helder en bijna metaalachtig door aldehyden, met daarin de droge, licht leerachtige warmte van safraleïne. Daarachter komen meidoorn, sering en bloemoxides op: bloemig, maar koel en abstract in plaats van zoet. In de basis blijft styrax hangen, harsachtig en rokerig met een leertoon, bijeengehouden door muskus.

Klinkt vreemder dan het ruikt

De lijm- en tape-accenten zijn op papier alarmerender dan op de huid. Ze liggen verweven tussen de bloemen, de muskus en de styrax en geven het geheel vooral iets warm-kleverigs en moeilijk te benoemen. Gelaagd dus, niet schoonmaakachtig.

Voor wie genoeg heeft van de zoveelste vanille of frisse citrus: dit is een geur die je zelden bij iemand anders ruikt. Samengesteld door Antoine Maisondieu en Antoine Lie, gemaakt in Frankrijk.