L'Air du Temps werd in 1948 gecomponeerd door Francis Fabron en geldt als het eerste kruidig-bloemige akkoord in de parfumerie. Dat is nog steeds waar de geur zijn karakter vandaan haalt: een weelderig boeket dat wordt opengebroken door de peperige scherpte van anjer.

Hoe de geur zich ontwikkelt

De opening is helder en licht sprankelend, met bergamot, neroli en perzik naast een eerste aanzet van anjer en roos. In het hart komen jasmijn, viooltje, ylang-ylang en irisbloem samen met geranium en kruidnagel — daar zit de kruidige spanning die dit parfum onderscheidt van een gewoon bloemenboeket.

Op de huid wordt het warmer en droger. Iris, sandelhout, ceder en vetiver geven een poederige, houtige bodem, met amber, benzoë, eikenmos en muskus die het geheel zacht laten uitademen.

Zoet? Nee

Wie bij bloemig een suikerzoete geur verwacht, zit hier verkeerd. De anjer, kruidnagel en specerijen houden de bloemen scherp en droog, en de houtnoten in de basis trekken het geheel naar beneden in plaats van naar zoetigheid.

Als eau de toilette blijft het geheel luchtig van opzet — een bloemige, kruidige geur die je opzet zonder dat het een statement hoeft te zijn.