De Eau de Parfum-versie van Acqua di Giò zet de bekende zeefrisheid voort, maar met meer bodem eronder. Parfumeur Alberto Morillas bouwde de geur op als een aromatische fougère: helder aan de oppervlakte, kruidig en aards in de nasleep.

Hoe de geur zich ontwikkelt

De opening bestaat uit zeenoten en groene mandarijn — koel, zilt en licht bitterzoet, als lucht boven water. In het hart nemen geranium, lavendel en scharlei het over; die maken de geur kruidiger en droger, met dat typisch aromatische, bijna wrange randje.

Wat overblijft is de aardse kant: patchoeli en vetiver, aangevuld met minerale noten die eerder aan natte steen doen denken dan aan bloemen. Daar krijgt de frisheid gewicht van.

Fris, maar niet dun

Aquatische geuren staan erom bekend dat ze na het eerste half uur weinig meer te bieden hebben. Hier zit onder de mariene opening een houtachtig-minerale basis met patchoeli en vetiver, waardoor het karakter van de geur verandert in plaats van simpelweg verdwijnt.

De flacon

Het glas is transparant en verzwaard, met een donkere houten dop die de strakke lijnen van de flacon onderbreekt.